Etiquette?
Hoezo, telefoonetiquette? Heb je al eens naar TV gekeken laatstelijk? Met name in die hoog verheven Amerikaanse series maken ze er een potje van. Je zegt gewoon wat je wil zeggen en legt de telefoon neer. “Ik bel zomaar even, om te laten weten dat ik van je hou”. Beng, telefoon op de haak. Hoezo, “daaaag”? Vriendelijkheid kent geen tijd…
Ook op de wc hebben we problemen. Vooral geen geluid maken, de ander niet laten merken dat je er bent. Hoe anders is dat als je ’s zaterdagavond - misschien een beetje beschonken, ok - je behoefte gaat doen op het toilet van het plaatselijk cafe (de drank loopt snel door!). Hangend aan het tussenschot wordt er lustig op losgekletst, met Jan en alleman. Van enige etiquette is geen sprake getuige de vloer, waar je beter met omhoog getrokken broekspijpen doorheen kunt waden. Vooral je voeten voorzichtig neerzetten in verband met opspattend vocht.
Nee, dan de lift. Oogcontact is taboe. Lichamelijk contact al helemaal. Iedereen kijkt naar zijn voeten, het plafond, of een aanrader: de aanduiding voor de etage (daar gebeurt tenminste nog eens wat). “Is 6 al ingedrukt?”, vraag je angstig, terwijl je je arm tussen de mensen door een weg wilt laten banen naar het bedieningspaneel, daarbij zoveel mogelijk lichamelijk contact met de anderen vermijdend. Dat terwijl je er toch niet bij kunt, omdat er net iemand voor het paneel is gaan staan, in een poging een zo groot mogelijke afstand tot de rest van het liftvolk te creëeren. Ben je uiteindelijk beland op de gewenste etage, komt het volgende probleem: hoe kom ik uit de lift zonder die anderen aan te raken? Voor de anderen net zo goed: hoe kan ik hem/haar langs laten gaan zonder dat hij/zij mij aanraakt? Het is toch ook zo eng hé, iemand aanraken…
