Met een hond kom je nog eens buiten. Ook ’s avonds voor we naar bed gaan moet het beest natuurlijk nog even wandelen om onder andere de behoefte te doen. En in het donker is uiteraard iedereen bang. Gelukkig bestaat daarvoor een oplossing. Tenminste als ik (met name) de vrouwelijke helft van de mensheid zie. Allemaal hebben ze hun mobiele telefoon aan hun oor plakken en wordt er lustig op los gebabbeld. Of de telefoon ook aanstaat of dat er daadwerkelijk iemand aan de andere kant ‘hangt’ is natuurlijk maar de vraag, maar toch…
Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik in de loop van de jaren ook steeds minder ben gaan meenemen als ik naar buiten ga rond die tijd. Vroeger (toen ik nog jong was
) had ik altijd een zakmes bij me, zo’n Zwitsers zakmes wel te verstaan (wat ik daar allemaal al niet mee gedaan heb, het was gewoon een verlengstuk van mijn hand, alhoewel mijn hand niet zo scherp was
; volgens mij heb ik het al bijna 20 jaar, dus inderdaad: toen ik nog jong was…). Tegenwoordig ben je bang om het bij je te hebben: mocht er iemand op het idee komen je te willen ‘beschadigen’, loop je ook nog als slachtoffer het risico opgepakt te worden wegens verboden wapenbezit. Dus ik beperk me tot mijn ID-kaart (is nou eenmaal verplicht), mijn sleutels en mijn mobiele telefoon (in mijn zak, niet aan mijn oor geplakt!).
Waar komt die angst vandaan? Is het werkelijk zo ‘gevaarlijk’ op straat? Ik weet het niet. De meest gevaarlijke situatie die ik ben tegengekomen de laatste tijd, is een kastanje die rakelings langs mijn hoofd de straat op pleurt. Voor de rest valt het wel mee. Okee, ik heb ook wel eens gezien dat iemand verwoede pogingen was aan het doen om een auto tot de zijne te maken, om het even welke. Ik heb nog met het idee gespeeld om de politie te bellen, maar als zo’n vent je dan aankijkt met een blik van: “wat is er te zien?” dan loop je gewoon door en denk je: “zo direct zit ik weer binnen, lekker warm!”.
Toch collectieve angst?