Liesbreuk horror
Zo, twee weken geleden ben ik geopereerd. De operatie was ietwat vreemd. Ik had gekozen voor een ruggeprik als verdoving. Voordeel is dat je niet misselijk bent van de narcose als je bijkomt en het is over het algemeen ook beter voor je longen. Dit ging an sich goed, dus toen ik weer op mijn rug lag daar op de operatietafel werden mijn benen steeds zwaarder. Na enige tijd wachten tot de verdoving helemaal haar werk had gedaan zette de chirurg zijn mes in mijn buik en begon te snijden.
AUW!
Dat stuk was dus nog niet zo goed verdoofd als het had moeten zijn. Gelukkig was het wel iets verdoofd, want het deed wel pijn, maar ik lag niet direct te kronkelen. Een van de operatieassistenten liep naar de telefoon om de anesthesioloog te waarschuwen: ‘Meneer heeft pijn’ (omdat het een poliklinische ingreep betreft en min of meer lopende band werk, zijn de anesthesiologen tegenwoordig niet meer continu aanwezig). Eerst nog 5 minuten wachten was het antwoord. Dus, na vijf minuten, weer opnieuw voorzichtig prikken, maar helaas, de verdoving had niet doorgezet. Er werd besloten dat ik toch maar een volledige verdoving zou krijgen.
Rond 10 uur kwam ik bij in de recovery. Nou, daar lag ik dan. Omdat de ‘roes’ die ik gekregen had maar heel licht was, had ik geen last van misselijkheid of duizeligheid. Maar vanwege de ruggeprik waren mijn benen nog steeds totaal verdoofd. Een vreemde gewaarwording, als je voelt dat je voeten daar beneden liggen, maar je kunt geen teen bewegen. Ik moest eerst mijn knieën kunnen optrekken, voordat ik van de recovery kon. Op een gegeven moment heb ik maar iets te lezen gevraagd, want ik had al in de gaten dat het wel even kon gaan duren. Intussen was het een komen en gaan van andere patiënten. Rond 12 uur, half 1 was het eindelijk zover: ik kreeg weer enige controle over mijn benen. Ik mocht naar de volgende kamer.
Daar wachtte de volgende hindernis: ik moest eerst een keer plassen. Na twee bekertjes water en meer dan een uur later begon ik aandrang te krijgen. Maar dan moet je, met wat hulp onderweg, zelf naar het toilet. Dit ging traag, maar gelukkig goed. Nu mocht ik naar huis. Om tien over twee zat ik weer op de bank.
Ik zal niemand vervelen met de resterende klachten (die horen gewoon bij een operatie als deze), behalve dat de wond op een gegeven moment erg dik begon te worden, dus het ziekenhuis gebeld of ik langs kon komen. Daar aangekomen bleek dat er een bloeduitstorting in zat. Uiteindelijk heeft de arts er 15 ml bloed uitgehaald, gewoon met een naald en een dikke spuit. Gelukkig was het oud bloed, zonder pus, dus het was niet ontstoken. Helaas moet het lichaam de rest zelf doen, dus dat kan nog een aantal weken duren.
Intussen zijn we weer begonnen met werken, op het gemak natuurlijk. Ik bedoel, het was leuk om twee weken thuis te zijn, maar op een gegeven moment wil je weer eens wat anders dan DVD’s bekijken of een boek lezen. 
