Ik enzo

Ik merk dat deze site steeds vaker ofwel ontzettend traag is ofwel gewoon helemaal niet reageert. Omdat ik nog ergens anders wat webruimte heb, waar ik ook voor betaal, dacht ik: laat ik die ruimte gewoon eens gaan gebruiken.

DUS:

Ik ga vanaf nu verder op een andere site, dus als je een link hebt naar mijn blog of feed (ja hoor, ik droom ook wel eens), dan is het verstandig om deze te updaten.

Waar kun je een en ander vinden:

Mijn nieuwe blog (met alle oude posts): Ik enzo.

Comments heb ik nog niet overgezet en eerlijk gezegd weet ik niet of ik die moeite doe. Deze (oude) service laat het namelijk niet toe om alles in één keer te exporteren. Gelukkig had ik wel een kopie van al mijn posts…

Mijn nieuwe feed vind je hier!

Gevonden tijdens een opruimsessie:

Murphy’s laws:

• Nothing is as easy as it appears
• Everything takes longer than you think
• Left alone, things will go from bad to worse
• Good ideas have always been thought of before
• Every solution produces more problems
• Nature opposes technology
• If several things can go wrong, the worst one will go first
• The damage done will be in direct proportion to the value of the equipment
• If an experiment works, something had gone wrong
• Things always get worse before they get better

De nieuwe Apple iPhone die gisteren werd gepresenteerd door Steve Jobs. I want one for Christmas!! (duurt nog even, maar hij komt dan ook pas eind van het jaar op de markt hier in Europa).

“Vertel mij eens waarom jij probeerde je zus van de trap af te duwen, terwijl ze een grote doos in haar handen heeft, zodat ze zich amper kan vasthouden aan de leuning?”

“Zullen we het daar eens niet over hebben?”

Zo, daar kunnen we het mee doen!

Onzen Coltrui heeft mij met een stokje opgezadeld. Een klotestokje wel te verstaan. “Beschrijf zes rare eigenschappen van jezelf”. Rare eigenschappen? Ik? En dan ook nogwel zes! Waar haalt ie het gore lef vandaan? Ik volg natuurlijk meer blogs, en die anderen hoeven er maar 4 of 5…

Het vergde wat denkwerk (auw!), maar ik geloof dat ik er toch één heb gevonden:
- ik kan breien, haken, kantklossen en meer van dit soort handwerk. Ik weet het, het is niet normaal. Maar het zit in de familie, zullen we maar zeggen. Hetzelfde geldt voor klussen in huis: tegels zetten, elektra, water, stuccen, het lukt allemaal. Het duurt misschien allemaal iets langer dan dat een professional het doet, maar het lukt. En het liefst zonder al te veel hulp. Je weet wel, dat iemand komt helpen met behangen en de onderkant van de baan vasthoudt als jij hem op de muur wilt plakken. Ja, zo plakt het wel recht…

En nu ik toch bezig ben, op naar nummer 2:
- ik kan donder te zenken de eerste letter van wee twoorden omwisselen en dewoon goorpraten. Het levert soms kare rombinaties: koffie met een stoer rokje (roerstokje), wij gaan een okkie blom (blokkie om), dat is een rort kokje (kort rokje, er zitten nu eenmaal veel studenten van de vrouwelijke soort hierzo).

Nummer 3:
- Mijn voornaam is van een Ierse heilige, mijn achternaam heeft een Pruisische achtergrond, mijn oma had een Belgisch paspoort, mijn opa komt uit Zuid-Holland, mijn moeders achternaam is van Friese oorsprong. Hmmm, lekker onder elkaar. (voor de goede orde: Pruisen is de naam van een streek die nu in Polen ligt)

Nummer 4 alweer:
- Ik luister graag naar harde muziek. Laatst Rammstein eens goed beluisterd. Begrijp me niet verkeerd, de ‘zachte’ muziek is ook mooi. Soms.

Nummer 5:
- Ik kan heel goed getallen onthouden. Sofi nummers van mij en mijn vrouw (negen cijfers elk), telefoonnummers van de hele familie, noem maar op. Maar vraag me niet hoe oud ik ben, want dan moet ik eerst rekenen.

Nummer 6:
- Ik lees alles wat los en vast zit. Als ik nieuwsberichten zie staan op een website (meestal van wetenschappelijke aard), wil ik er vaak (niet altijd natuurlijk) ook echt het fijne van weten. Of als ik een boek lees, zoals laatst met De Da Vinci Code, struin ik het hele internet af naar informatie over de Priorij van Sion. Mijn algemene kennis is dan ook wel goed te noemen, al zeg ik het zelf!

Nu komt het moeilijkste gedeelte, aan wie ga ik dit stokje doorgeven? Aangezien ik niet zoveel lezers heb (niet dat ik weet in ieder geval): zijn er vrijwilligers?

Regelmatig kijken we naar CSI, CSI:Miami of CSI:NY. Ik weet ook wel dat de technieken die ze laten zien allemaal zwaar overdreven zijn, ik bedoel, het zal wel allemaal kunnen, maar de manier waarop ze het in beeld brengen is soms iets te (het herinnert me aan de film Blue Thunder, over een helicopter die geruisloos door de lucht kan vliegen; maar er werd tenminste nog aangegeven dat alle techniek die ze lieten zien wel bestond, alleen niet in die samenstelling).

Ik ben geen leek op computergebied, maar zoals zij gebruik maken van bijvoorbeeld het internet om een en ander op te zoeken, rijzen mij soms de haren te berge. Of de laboratoriumtesten die ze allemaal uitvoeren… Als er hier in Nederland DNA-onderzoek gedaan wordt duurt het altijd dagen of weken voor er resultaten zijn (als ik de krant mag geloven, maar dat is weer een andere zaak). In Las Vegas (en in die andere plaatsen) is het allemaal binnen een uurtje bekeken. Betere voorzieningen?

Maar ik dwaal af (vanaf de eerste zin eigenlijk al!). De verschillende series zijn te bekijken bij RTL 4 en RTL 5. Elke week weer moet ik goed naar de beschrijving van de aflevering kijken om te zien of we hem niet al hebben gezien. En dat komt nog al eens voor. RTL maakt het soms gemakkelijk. Ze vermelden dan met veel poeha dat het een nieuwe aflevering betreft (”vanavond 20:30: CSI NIEUWE AFLEVERING!“). Alsof het een feest is. Helaas, zoals ik al zei, komt het niet zo vaak voor dat er een nieuwe aflevering wordt uitgezonden. Waarom steeds maar weer herhalingen uitzenden? Soms zelfs voor de derde of vierde keer. Ik word er niet goed van. Als ze willen dat ik de series echt moe word, moeten ze vooral zo doorgaan.

Zo, twee weken geleden ben ik geopereerd. De operatie was ietwat vreemd. Ik had gekozen voor een ruggeprik als verdoving. Voordeel is dat je niet misselijk bent van de narcose als je bijkomt en het is over het algemeen ook beter voor je longen. Dit ging an sich goed, dus toen ik weer op mijn rug lag daar op de operatietafel werden mijn benen steeds zwaarder. Na enige tijd wachten tot de verdoving helemaal haar werk had gedaan zette de chirurg zijn mes in mijn buik en begon te snijden.

AUW!

Dat stuk was dus nog niet zo goed verdoofd als het had moeten zijn. Gelukkig was het wel iets verdoofd, want het deed wel pijn, maar ik lag niet direct te kronkelen. Een van de operatieassistenten liep naar de telefoon om de anesthesioloog te waarschuwen: ‘Meneer heeft pijn’ (omdat het een poliklinische ingreep betreft en min of meer lopende band werk, zijn de anesthesiologen tegenwoordig niet meer continu aanwezig). Eerst nog 5 minuten wachten was het antwoord. Dus, na vijf minuten, weer opnieuw voorzichtig prikken, maar helaas, de verdoving had niet doorgezet. Er werd besloten dat ik toch maar een volledige verdoving zou krijgen.

Rond 10 uur kwam ik bij in de recovery. Nou, daar lag ik dan. Omdat de ‘roes’ die ik gekregen had maar heel licht was, had ik geen last van misselijkheid of duizeligheid. Maar vanwege de ruggeprik waren mijn benen nog steeds totaal verdoofd. Een vreemde gewaarwording, als je voelt dat je voeten daar beneden liggen, maar je kunt geen teen bewegen. Ik moest eerst mijn knieën kunnen optrekken, voordat ik van de recovery kon. Op een gegeven moment heb ik maar iets te lezen gevraagd, want ik had al in de gaten dat het wel even kon gaan duren. Intussen was het een komen en gaan van andere patiënten. Rond 12 uur, half 1 was het eindelijk zover: ik kreeg weer enige controle over mijn benen. Ik mocht naar de volgende kamer.

Daar wachtte de volgende hindernis: ik moest eerst een keer plassen. Na twee bekertjes water en meer dan een uur later begon ik aandrang te krijgen. Maar dan moet je, met wat hulp onderweg, zelf naar het toilet. Dit ging traag, maar gelukkig goed. Nu mocht ik naar huis. Om tien over twee zat ik weer op de bank.

Ik zal niemand vervelen met de resterende klachten (die horen gewoon bij een operatie als deze), behalve dat de wond op een gegeven moment erg dik begon te worden, dus het ziekenhuis gebeld of ik langs kon komen. Daar aangekomen bleek dat er een bloeduitstorting in zat. Uiteindelijk heeft de arts er 15 ml bloed uitgehaald, gewoon met een naald en een dikke spuit. Gelukkig was het oud bloed, zonder pus, dus het was niet ontstoken. Helaas moet het lichaam de rest zelf doen, dus dat kan nog een aantal weken duren.

Intussen zijn we weer begonnen met werken, op het gemak natuurlijk. Ik bedoel, het was leuk om twee weken thuis te zijn, maar op een gegeven moment wil je weer eens wat anders dan DVD’s bekijken of een boek lezen.

Via Dooce:

“Don’t worry, he doesn’t bite. He looks like he’s going to, but he just gets excited and acts like he’s going to bite.”

“Really? Well, when you find your dog dead, he really won’t be dead, he’ll just look and act like he’s dead.”

Een paar weken geleden ontdekte ik een bobbel in mijn lies. Ik dacht meteen: liesbreuk! En inderdaad, de huisarts stelde dezelfde diagnose. Dus werd ik weer doorgestuurd naar het ziekenhuis, en warempel: de specialist stelde ook dezelfde diagnose!

Nu was de verwachting dat ik een toch wel een tijdje moest wachten voordat ik geholpen kon worden, je weet wel, met die wachtlijsten in Nederland. Nadat mijn huisarts mij eerst had voorgespiegeld dat ik naar Tongeren moest voor de operatie zelf (omdat hier in Maastricht te weinig capaciteit is), bleek dat ook weer mee te vallen. De operatie vindt dus gewoon plaats hier in Maastricht. En nog veel sneller dan verwacht: minder dan twee weken na mijn bezoek aan de specialist is het al zover: dinsdag moet ik onder het mes.